10/2008: Anorexia Socialis (trio),
Experimental theater festival, Mylos Theater, Larisa

10/2007: Anorexia Socialis (solo version),
4th Balkan Dance Platform, The Athens Concert Hall

5/2007: Anorexia Socialis (trio),
Schedia Theater, Gazi, Athens
Choreography: Patricia Apergi
Art Direction, Scenography: Dimitris Gazis
Dramaturgy: Georgina Kakoudaki
Αnimation-Video: Giorgos Protopsaltis, Dimitris Gazis
Script-Research: Efi Komninou
Lighting Design-Sound Design: Dionysis Lazaris

Performers, Creative Contributors: Chara Kotsali, Melia Κreiling, Maro Marmarinou

The pre-recorded songs are performed by Georgina Kakoudaki.

Take
your place

The theme is inspired by Frank Bidart's poem about Ellen West, a real person who died of anorexia and became the first medical case for existential psychiatry in the 1970s. Trying to dissect Ellen West as a ‘clinical case’ Anorexia Socialis addresses the ways in which a person suffering from an eating disorder functions symbolically in western societies: dance and medicine, psychology and performance, all interweave in the intimate relationship we create with our bodies.

The play focuses on the female body in order to refer to its weaknesses and imperfections, its mortality, its loneliness, the reality that surrounds it. The body that resists and succumbs, at the same time, raises many questions: Do I have a body or am I a body? What is the healthiest way of being ill? How do our desires become pathologies? How do we seek beauty?

Anorexia Socialis refers to desire and its suppression, to anorexia as a choice as well as a symptom of all those social structures that normalize us. The performance wishes to remind us that what we understand as “sick” or “healthy” is a social construction: in particular, a construction meant to direct us on how to live and to desire, on how to understand our bodies, our gender, our friends, the Other. Ultimately, the real issue is neither Ellen West nor anorexia as a medical term. The issue is the reconfiguration of desire in a world that becomes more and more anorectic.

In the mountain of meat

In the history
of men

Damien Hirst

10/2008: Anorexia Socialis (trio),
Φεστιβάλ πειραματικού Θεάτρου, Θέατρο του Μύλου, Λάρισα

10/2007: Anorexia Socialis (solo version),
4η Βαλκανική Πλατφόρμα χορού, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

5/2007: Anorexia Socialis (trio),
Θέατρο Σχεδία, Γκάζι, Αθήνα
Χορογραφία: Πατρίσια Απέργη
Εικαστική επιμέλεια: Δημήτρης Γκάζης
Δραματουργία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Αnimation-Video: Γιώργος Πρωτοψάλτης, Δημήτρης Γκάζης
Έρευνα-Κείμενο: Έφη Κομνηνού
Επιμέλεια φωτισμών-Επεξεργασία Ήχου: Διονύσης Λάζαρης

Ερμηνεία-δημιουργική επεξεργασία: Χαρά Κότσαλη, Μελία Κreiling, Μάρω Μαρμαρινού

Τα ηχογραφημένα κομμάτια ερμηνεύει η Τζωρτζίνα Κακουδάκη

Take
your place

Το θέμα της παράστασης είναι η (νευρική) ανορεξία, η (ψυχογενής) βουλιμία και κυριότερα οι σύγχρονες επιθυμίες του δυτικού κόσμου για ομορφιά, ολοκλήρωση, και κοινωνική ένταξη.
Το έργο επικεντρώνεται στο γυναικείο σώμα θέλοντας να αναφερθεί στις αδυναμίες και τις ατέλειές του, τη φθαρτότητά του, την πραγματικότητα που το περιβάλλει, την μοναξιά, το εύθραυστό του. Το σώμα που υποκύπτει και αντιστέκεται ταυτόχρονα, θέτει πολλαπλά ερωτήματα: Έχω σώμα ή είμαι σώμα; Ποιός είναι ο πιο υγιής τρόπος για να αρρωστήσεις σήμερα; Πώς οι επιθυμίες μας γίνονται παθολογίες; Με ποιούς τρόπους αναζητούμε την ομορφιά;

Δραματουργικά το έργο εμπνέεται από το ποίημα του Frank Bidart για την Ellen West, πρόσωπο υπαρκτό που πέθανε από νευρική ανορεξία και αποτέλεσε την πρώτη κλινική περίπτωση αυτής της ασθένειας με την οποία η σύγχρονη επιστήμη ασχολήθηκε την δεκαετία του 1970. Τα πάντα γύρω μου με ταράζουν, με κινητοποιούν. Κάθε ταραχή την αντιλαμβάνομαι ως αίσθηση πείνας, ακόμη κι ας έχω μόλις φάει...
Όταν τρώω νιώθω. Και είναι καλύτερα να μην νιώθω. Ellen West, ποιήτρια, σε ηλικία 33 ετών αυτοκτόνησε υποφέροντας για χρόνια από νευρική ανορεξία.

Το An Orexia Socialis γίνεται το σημείο συνάντησης τριών γυναικών με τις κοινωνικοπολιτικές δομές που προσπαθούν να μας κάνουν ‘φυσιολογικούς’: τη μόδα, την τηλεόραση, το νοσοκομείο, το αστικό τοπίο, και τελικά την εικόνα του Εγώ που ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να μορφοποιήσει, με την ίδιο ρυθμό έκστασης και ανελαστικότητας, με το οποίο και η πραγματικότητά γίνεται αναπόφευκτη.

In the mountain of meat

In the history
of men

Damien Hirst