7/2012: Kalamata International Dance Festival

3/2012: Onassis Cultural Center, Athens

Choreography: Patricia Apergi
Music Composition:Dimosthenis Grivas
Set: Andreas Ragnar Kasapis
Costumes: Aggelos Mentis
Lighting Design: Nikos Vlasopoulos
Dramaturgy: Georgina Kakoudaki
Consultant for the visual: Nadia Arguropoulou
Script: Dimitris Halazonitis, Patricia Apergi
Assistant Choreographer: Dimitra Mitropoulou
Photography: Tasos Vrettos
Design of Promotional Material: Kallina Kyratsouli
Promotion and Communication: Frosso Troussa
Production manager: Van dog
Production: Onassis Cultural Center (

Performers, Creative Contributors:Ilias Chatzigeorgiou, Nontas Damopoulos, Giannis Emmanouilidis, Chara Kotsali, Maro Marmarinou, Ioanna Paraskevopoulou, Konstantinos Rizos, Dimokritos Sifakis
Musicians: Orestis Chatzitheodorou, Dimosthenis Grivas, Danae Nielsen

We would like to sincerely thank the following people for their support and help: Ann Cooper Albright, Mariza Vinieratou, Pinelopi Iliaskou and Dimitris Halazonitis.

The city now choreographs the other era.

The new work by Aerites Dance Company examines the streets and the tropes of the urban condition in its current state as well as in its transformation to something different. The city, the body, the dwellings and their ghosts, the unexpected and the continuous, the novel tactics of the urban experience and its tragic and comic aspects, become the company’s raw material.
If it is true that what characterizes cities like Athens in the 21st century is incompleteness, endlessness and the myriad interventions mainly from below to above with which they go along ensuring their longevity, then Aerites’ work has no other ambition but to capture this yet undefined spirit and its other and still “uncategorized” rhythm.
If it is true that the city happens, with oscillating dynamics, immaterial networks that interact with the landscape and the living beings in it, with episodes, patterns, non-sensical elements and painful certainties, Aerites cannot but include that disquietude in their work.
If it is true that street languages have been drastically differentiated, since reality is imposing itself on its aestheticization; if it is true that the commons are becoming the new way of perceiving the public sphere and that the “crowd” is replacing the “people” in public discussion and as the conception of the public and the private life are being transmuted, then this other urban culture appears as something painfully elusive, full of conflict, and seductively unclear.
Exhausted and at the same time aggressive, broken and because of that full of potential, it is the city (material and immaterial, living and non-living) that primarily choreographs the performance Era poVera. Movement, music, visual approach, lighting and costume design are organically combined to create the texture, the tone, the shiver and the symbolic shadowy light which characterize the performance, as well as the convulsive behaviours, sound and breath that make it come alive. In that sense Aerites’ work does not aim to depict street life in Athens or add material to the folklore that has been developed around the subject, but would rather capture the rhythm that guides this city, and others like it, towards their future.

Nadia Arguropoulou

My city finds me on the other side.
I learned to read the cement, I played with my friend’s garbage and I framed my dance with railings.

My city finds me there.
There, where the road is filled with colors. There where our 'goodmornings' were recycled.
And I only consume a meter’s space ahead, as well as my breath. Together with contemporary prohibitions and partial traffic tickets.
I followed the trail of cigarette butts and I await the change.
"The city gave wise analogies to its corruption. It dressed up as the capital."*
And it left me belonging to its gray zone. Now, with dance it will celebrate the shift of its image.

Because finally the city finds me next to it.
In a human chain I will exchange my needs. I will run straight, despite your garbage and I will stand tall so you can see that contemporary statues can only be sculpted by our movement.

“With three big scale works and a number of smaller projects, Aerites, is among the most emerging and budding dance companies of the younger generation. With a clear direction in dance that combines pure kinetic dance language and dance theatre’s expressiveness, it proposes a blend of dramaturgy that makes you want to get up and dance but at the same time stay and cry.”
Stavroula Papanikolaou, LIFO press, 28.3.2012.

“Era poVera is a performance that desires - and manages - to capture the rhythm that drives not only 21st century Athens but all the cities to their future.The result of this alignment gives dance another dimension: more contemporary, more ‘hip’, more attractive.”
Vicky Vassilatou, , 27.03.2012

“Aerites Dance Company is a living cell of its time and location. As of always, dance was linked and has evolved in relation to the sociopolitical movements of its contemporaneity. In the same manner, the company deals creatively with its anxieties and concerns, illustrates and demonstrates through its art the notion of the street and the conditions that shape it; and questions the position and attitude of the individual, the unit, the mass and the group.”
Fotini Tsardouni,, 29.03.2012

“I’ve been to the most magnificent demonstration in Athens. Aerites dance company choreographed the chaos of the capital in the best possible way through the work Era poVera. The talented dancers danced to the rhythm of the city showing everything that is happening right now in Athens, which also reflects the entire of Greece; its manner was more realistic than any fear-inducing TV reportage.”
Αsteropi Lazaridou, TO VIMA (daily newspaper)

“During this election period, with all the anger and disgust that one may experience, Era poVera provocatively shocks our senses; it is threatening, wild, sometimes cruel - as it emerges in an era where, according to police reports, two suicides occur each day ("K" magazine 05.04.12). And if we restrict ourselves to the "narrow" site of a voracious third world capital with its undefined boundaries, the filth and the stink of a ragged and burned Athens found in this work its ultimate reflection.”
Andreas Rikakis, KATHIMERINI (daily newspaper), 27.04.2012

“In this work the attention of Aerites Dance Company is focused on the rhythm of future Athens and of other cities like her as well. So, what the viewer finds interesting in this piece revolves around the different and subversive view of Aerites on how the body can express itself, move, react and eventually be released into the city.”
Κlearchos Papageorgiou, 03.04.2012,

“Patricia Apergi choreographed the eight members of her company as if they were young fighters on demonstration; or teenage gangs in collision; or street children on a tough dance or even an attack that generates tension and trouble; or just very young people with the typical hyper and aggression. And all this came out well, very well! Overall, a work that I would not hesitate to recommend to any discerning viewer of contemporary dance, and I would like to see it performed once more, perhaps approaching a less suspicious audience this time. However, the only words that fit are well done!”

Νick Diamantopoulos,

“Rare to find such an introspective mood, penetrating function and dramatic ability. Hearing the sobs of modern cities, ‘flourishing’ horror with black humor, finding a crack to accommodate even the love in this political elegy, Aerites bombard mercilessly the senses and emotions. In order to finally reach the symbolic collapse of any utopias.”
Eleni Petassi,, 03.04.2012

“It’s about a hard yet powerful work that arises from the city, reflects its image and our own state, but also the question of how to survive in this movable mud that surrounds us.”

Dimitra Triantafyllou,, 03.04.2012


7/2012: Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας

3/2012: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Αθήνα

Χορογραφία: Πατρίσια Απέργη
Μουσική σύνθεση: Δημοσθένης Γρίβας
Σκηνικά: Αντρέας Ράγκναρ Κασάπης
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Δραματουργία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Σύμβουλος εικαστικών- θεωρητική υποστήριξη: Νάντια Αργυροπούλου
Κείμενο: Δημήτρης Χαλαζωνίτης, Πατρίσια Απέργη
Βοηθός Χορογράφου: Δήμητρα Μητροπούλου
Βοηθός Σκηνογράφου: Ιφιγενεια Τζιμούλη
Φωτογραφία: Τάσος Βρεττός
Σχεδιασμός προωθητικού υλικού: Kαλλίνα Κυρατσούλη
Προώθηση και Διεθνής επικοινωνία: Φρόσω Τρούσα
Οργάνωση Παραγωγής: Van dog
Παραγωγή: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση (

Ερμηνεία-Δημιουργική επεξεργασία: Νώντας Δαμόπουλος, Γιάννης Εμμανουηλίδης, Χαρά Κότσαλη, Μάρω Μαρμαρινού, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Κωνσταντίνος Ρίζος, Δημόκριτος Σηφάκης, Ηλίας Χατζηγεωργίου.
Μουσικοί: Δημοσθένης Γρίβας, Δανάη Νίλσεν, Ορέστης Χατζηθεοδώρου.

Ευχαριστούμε πολύ για την υποστήριξη και τη βοήθεια, τους: Ann Cooper Albright, Μαρίζα Βινιεράτου, Πηνελόπη Ηλιάσκου, Δημήτρης Χαλαζωνίτης

Η πόλη χωρο-γραφεί τώρα
την άλλη εποχή

Το νέο έργο της ομάδας Αερίτες ερευνά τους δρόμους και τους τρόπους της αστικής συνθήκης όπως παρουσιάζεται τώρα και στην μεταβολή της σε κάτι άλλο. Η πόλη, το σώμα, οι κατοικήσεις και τα φαντάσματά τους, τα αναπάντεχα και τα διαρκή, οι καινοφανείς τακτικές του αστικού βιώματος, τα τραγικά και τα κωμικά του, γίνονται το πρωτογενές υλικό της ομάδας.
Αν είναι αλήθεια, ότι αυτό που χαρακτηρίζει πόλεις σαν την Αθήνα, στον 21ο αιώνα, είναι η μη-πληρότητα, το ατελεύτητο, και οι χιλιάδες παρεμβάσεις, κυρίως από κάτω προς τα επάνω, με τις οποίες πορεύονται, εξασφαλίζοντας έτσι την μακροβιότητά τους, τότε το έργο των Αεριτών δεν φιλοδοξεί παρά να συλλάβει αυτό το ασαφές ακόμη πνεύμα, τον άλλο και αταξινόμητο ακόμη ρυθμό του.
Αν είναι αλήθεια ότι η πόλη συμβαίνει, με δυναμικές που ταλαντεύονται, με άυλα δίκτυα να αλληλεπιδρούν με τη χωροταξία και τη ζωή της, με επεισόδια αλλά και μοτίβα, με α-νόητα (non-sense) στοιχεία και επώδυνες βεβαιότητες, τότε το έργο των Αεριτών δεν μπορεί παρά να μεταφέρει αυτήν την ανησυχία στους τρόπους της δουλειάς της.
Αν είναι αλήθεια ότι οι γλώσσες του δρόμου έχουν διαφοροποιηθεί δραστικά καθώς η πραγματικότητα επιβάλλεται στην αισθητικοποίησή της, αν είναι αλήθεια ότι τα κοινά (commons) γίνονται ο νέος τρόπος να αντιλαμβανόμαστε την δημόσια σφαίρα και ότι το πλήθος αντικαθιστά τον λαό στην δημόσια συζήτηση και καθώς η αντίληψη περί πολιτικού και ιδιωτικού βίου μεταστοιχειώνονται, τότε η άλλη αστική κουλτούρα προβάλλει σαν κάτι βασανιστικά άπιαστο, έντονα συγκρουσιακό και γοητευτικά ασαφές.
Εξουθενωμένη και επιθετική μαζί, χαλασμένη και γι αυτό γεμάτη δυνατότητες, η πόλη κατά κύριο λόγο (υλική και άυλη, έμβια και μη), χωρο-γραφεί την παράσταση Era poVera. Κίνηση, μουσική, εικαστική προσέγγιση, φωτισμός και ενδυματολογία, συνδυάζονται οργανικά ώστε να αποδώσουν την υφή, την χροιά, το ρίγος, το συμβολικό ισκιόφωτο που την χαρακτηρίζει, τις σπασμωδικές συμπεριφορές, τον ήχο και την ανάσα που την εμψυχώνει. Με την έννοια αυτή το έργο των Αεριτών δεν επιθυμεί να εικονογραφήσει τη ζωή του δρόμου στην Αθήνα και δεν σκοπεύει να ενισχύσει το φολκλόρ που έχει αναπτυχθεί γύρω από το θέμα. Μάλλον θα ήθελε να συλλάβει τον ρυθμό που οδηγεί αυτή την πόλη, αλλά και άλλες σαν κι αυτή, στο μέλλον τους.

Νάντια Αργυροπούλου

Η πόλη μου με βρίσκει απέναντι.
Έμαθα να διαβάζω το μπετό, έπαιξα με τα σκουπίδια του φίλου μου και όρισα τον χορό μου με κάγκελα.

Η πόλη μου με βρίσκει εκεί.
Εκεί που ο δρόμος χρωματίστηκε. Εκεί που ανακυκλώθηκαν οι καλημέρες.
Και καταλαμβάνω ένα μέτρο μόνο και την ανάσα μου. Μαζί με σύγχρονες απαγορεύσεις και μερικές κλήσεις.
Ακολούθησα τις γόπες και περιμένω την αλλαγή.
«Η πόλη έδωσε σοφές αναλογίες στη διαστροφή της. Ντύθηκε πρωτεύουσα.»*
Και με άφησε να ανήκω στη γκρίζα ζώνη της. Τώρα με χορό θα γιορτάσει την ανατροπή της εικόνας της.

Γιατί τώρα πια η πόλη μου με βρίσκει δίπλα.
Σε ανθρώπινη αλυσίδα θα ανταλλάξω τις ανάγκες μου. Θα τρέξω ευθεία, παρά τα σκουπίδια σου και θα σταθώ ψηλά για να δείς οτι τα σύγχρονα αγάλματα μόνο με την κίνησή μας μπορούν να σμιλευτούν.

“Mε τρεις μεγάλου μήκους δουλειές και αρκετές μικρότερου, η ομάδα Αερίτες είναι από τις πιο ανερχόμενες και φερέλπιδες ομάδες χορού της νεότερης γενιάς. Με μια σαφή κατεύθυνση στον χορό που συνδυάζει την αμιγή κινητική γλώσσα του χορού αλλά και την εκφραστικότητα του χοροθεάτρου προτείνει ένα κράμα δραματουργίας που σε κάνει να θες να σηκωθείς να χορέψεις και ταυτόχρονα να κάτσεις κάτω και να κλαις.”
Σταυρούλα Παπανικολάου, εφημερίδα LIFO, 28.3.2012.

“Μια παράσταση που επιθυμεί -και το καταφέρνει- να συλλάβει τον ρυθμό που οδηγεί όχι μόνο την Αθήνα του 21ου αιώνα αλλά όλες τις πόλεις στο μέλλον τους. Το αποτέλεσμα αυτής της εναρμόνισης δίνει μια άλλη διάσταση και εικόνα στον χορό: πιο σύγχρονο, πιο «ψαγμένο», πιο ελκυστικό.”
Βίκυ Βασιλάτου, , 27.03.2012

“Η ομάδα Αερίτες είναι ζωντανό κύτταρο της εποχής και του τόπου της.  Όπως ανέκαθεν ο χορός συνδεόταν και εξελισσόταν σε συνάρτηση με τα κοινωνικοπολιτικά κινήματα της συγχρονίας του, έτσι και αυτή η ομάδα διαχειρίζεται τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς της δημιουργικά, απεικονίζει και καταδεικνύει μέσα από την τέχνη της τί σημαίνει δρόμος, ποιες συνθήκες τον διαμορφώνουν και ποια η θέση και η στάση του ατόμου, της μονάδας, της μάζαςκαιτηςομάδας.”
Φωτεινή Τσαρδούνη,, 29.03.2012

“Ημουν στην ωραιότερη διαδήλωση της Αθήνας. Η παράσταση «Era povera» από την ομάδα Αερίτες χορογράφησε με τον καλύτερο τρόπο το χάος της πρωτεύουσας. Οι ταλαντούχοι χορευτές χόρεψαν στο ρυθμό της πόλης παρουσιάζοντας όλα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην Αθήνα και αντανακλούν σε ολόκληρη την Ελλάδα, πιο ρεαλιστικά από κάθε τρομολαγνικό ρεπορτάζ της τηλεόρασης.”
Αστερόπη Λαζαρίδου, Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

“Σε αυτή την προεκλογική περίοδο με όλη την οργή και την αηδία που μπορεί να νιώθει κανείς, η «Era poVera» προκλητικά δίνει γροθιές στο στομάχι, είναι απειλητική, άγρια, κάποιες φορές απάνθρωπη - έτσι που έρχεται σε μια εποχή που σημειώνονται δύο αυτοκτονίες ημερησίως κατά την αστυνομία («Κ» 5/4/12). Και αν περιοριστούμε στον «στενό» χώρο μιας αδηφάγου και ακαθορίστων ορίων τριτοκοσμικής πρωτεύουσας, η βρώμα και η δυσωδία μιας κουρελιασμένης, καμένης Αθήνας βρήκε εδώ τον απόλυτο αντικατοπτρισμό της.”
Ανδρέας Ρικάκης, εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27.04.2012

“Το έργο των Αεριτών εστιάζει την προσοχή του στο πώς θα είναι ο ρυθμός της Αθήνας, αλλά και άλλων πόλεων σαν κι αυτή, στο μέλλον. Το ενδιαφέρον λοιπόν για το θεατή αυτής της παράστασης στρέφεται γύρω από τη διαφορετική, ανατρεπτική ματιά των Αεριτών, σε σχέση με το πώς το σώμα μπορεί να εκφραστεί, να κινηθεί, να αντιδράσει και τελικά να απελευθερωθεί μέσα στην πόλη.”
Κλέαρχος Παπαγεωργίου, 03.04.2012,

“Η Πατρίσια Απέργη κίνησε την οχταμελή ομάδα σαν να επρόκειτο για μαχητική νεολαιίστικη διαδήλωση, ή να ήσαν έφηβοι συμμοριών που συγκρούονται, ή παιδιά του δρόμου που χορεύουν ζόρικα ή χιμάνε και παράγουν ένταση και φασαρία, ή απλώς πολύ νεαρά άτομα με τη χαρακτηριστική υπερχείλιση κίνησης και επιθετικότητας. Κι όλο αυτό βγήκε καλά, πολύ καλά! Συνολικά, μια δουλειά που δεν θα δίσταζα να συστήσω σε οποιονδήποτε απαιτητικό θεατή του σύγχρονου χορού, αλλά και που θα’ θελα να τη δω να παίζεται ξανά, και ίσως και να προσεγγίσει ένα λιγότερο υποψιασμένο κοινό. Όπως κι αν το δεις πάντως, η μόνη λέξη που αρμόζει είναι ΕΥΓΕ!”

Νίκος Διαμαντόπουλος,

“Σπάνια συναντά κανείς τέτοια ενδοσκοπική διάθεση, διεισδυτική λειτουργία και δραματουργική ικανότητα. Ακούγοντας τα αναφιλητά των σύγχρονων πόλεων , διανθίζοντας τη φρίκη με μαύρο χιούμορ, βρίσκοντας κάποιες ρωγμές για να χωρέσουν ακόμα και τον έρωτα σε τούτη την πολιτική ελεγεία, οι Αερίτες βομβαρδίζουν ανελέητα τις αισθήσεις και τα συναισθήματά μας. Για να καταλήξουν στη συμβολική κατάρρευση κάθε ουτοπίας.”
Ελένη Πετάση , www.clickatlife.gr30.04.2012

“Πρόκειται για ένα έργο σκληρό και δυναμικό που πηγάζει από την πόλη, αντανακλά την εικόνα της, τη δική μας κατάσταση αλλά και τον προβληματισμό του πώς θα επιβιώσουμε μέσα σε αυτή την κινούμενη λάσπη που μας περιτριγυρίζει.”
Δήμητρα Τριανταφύλλου , www.athensvoice.gr0.304.2012