«Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στο show μας! Θα είναι μια απρογραμμάτιστη πτώση στο μέλλον!» Έτσι μας καλωσορίζει η Πατρίσια Απέργη στο σύμπαν του νέου της έργου, με το οποίο μας πάει ένα νοερό ταξίδι στον χρόνο και στο έξω, του δρόμου, για να στήσει ένα πάρτι υποδοχής του μέλλοντος με τα πιο εκρηκτικά υλικά του παρελθόντος. Γιατί o Οίκος της Ταραχής (House of Trouble) εμπνέεται από τους χορούς που έχουν συμβεί «εκεί έξω» και «πρώτα από τα κάτω». Από τους χορούς του δρόμου που αναπτύχθηκαν την περίοδο 1980-2000 ως χειρονομίες δημόσιας αντίστασης και κοινωνικοπολιτικής αντίδρασης απέναντι σε περιστατικά βίας και εξευτελισμών που δεν βρήκαν τον δρόμο προς τη δικαιοσύνη. Από τους χορούς-ύμνους στον αυτοπροσδιορισμό και την εορταστική αποδοχή του. Ένα γλέντι για τη χαρά της μεταμόρφωσης και της πολλαπλής διάστασης των σωμάτων, που ενσωματώνει όλες τις αντιδράσεις και μας αποκαλύπτει ότι μπορούμε να περάσουμε καλά ακόμη και αν είμαστε διαφορετικοί.

This new work explores the concept of utopia, drawing from and responding to the societal crisis today. How does it feel to be a citizen of a society that is in decline? Which emotion is the most difficult to confront, anger, fear, or defeat? What is of most value, the fight or its outcome? Can one emerge a hero from failure? Who are the citizens to be praised today? In those, yet-to-be-identified, societies, world citizens hear the last sounds of things familiar and learn how to accept the organic, fertilizing presence of chaos. They are confronted with an urgent demand; to invent new sounds, new images, and other languages in order to reveal the reality that is coming.

Με αφορμή την επέτειο ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους, το έργο National Adulthood, μιλάει για έναν κόσμο του σήμερα που, ενώ δανείζεται στοιχεία από το παρελθόν, αναφέρεται στις ανάγκες, τις προκλήσεις και τις διεκδικήσεις μιας σύγχρονης κοινωνίας. Έναν κόσμο που επεξεργάζεται τα διαφορετικά στοιχεία της ελληνικής ταυτότητας και κληρονομιάς, με το αποτύπωμα που άφησε ο απελευθερωτικός αγώνας, μέσα όμως από το φίλτρο των ανθρώπων του σήμερα.

Με αφορμή την επέτειο για τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, θα θέλαμε να μιλήσουμε, μέσα από το έργο μας, για τις σύγχρονες «ουτοπίες». Η Ελληνική Επανάσταση ήταν μια ουτοπία που έγινε πραγματικότητα 200 χρόνια μετά. Σήμερα μας φαίνεται αδιανόητη. Έχει λοιπόν ενδιαφέρον για εμάς, με άξονα την ουτοπία και τα συστατικά της, να ερευνήσουμε ποιες θα μπορούσαν να είναι οι ουτοπίες του μέλλοντος. Το έργο επιδιώκει να ανακαλύψει τις ιδέες αυτές, βασιζόμενο όμως στην γνώση του παρελθόντος. Και σε αυτό το σημείο, η ουτοπία γίνεται για εμάς Ur-topia. Το πρόθεμα -Ur που σημαίνει αρχαίο, πρωτόγονο, πρωτότυπο, συμβολίζει τον στόχο για τον ορισμό μιας νέας ουτοπίας, που όμως επισκέπτεται την ιστορία μας.

Do we still need heroes? Who are they? What do they mean to us in our everyday life?Patricia Apergi and the dancer Eva Georgitsopoulou investigated contemporary heroes of our society and transformed their narratives into movement. Hero speaks for the people who turned their defeat into victory and those who became heroes without noticing. It shows the courage, effort, perseverance and strength needed to take up any fight. Powerful, courageous, energetic and with humour. Hero refers to a society where effort and strength become the protagonists. Whose citizens have wasted all of their smiles in battle, until they realized they had nothing more left.Or could it be that, through defeat, they won everything?

Το νέο έργο της Πατρίσια Απέργη ερευνά, όπως και τα προηγούμενα, τη διαμόρφωση του ιστορικού υποκειμένου μέσα από συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές διεργασίες. Παρότι διαμορφώνεται από την εμπειρία της Ελλάδας, χώρας καταγωγής της χορογράφου, το έργο αναπτύσσεται με αναφορά κάθε κοινωνία σε συνθήκη και χρόνο κρίσης. Για την ανάπτυξη της κίνησης η Απέργη και οι συνεργάτες της μελέτησαν την έννοια και τους τρόπους του θρήνου στον χορό της αρχαίας τραγωδίας, προσπαθώντας να μεταφέρουν τη θρηνητική χορευτική παράσταση/κατάσταση/αναπαράσταση σε σύγχρονα πλέγματα πολιτών που βρίσκονται ενώπιον της ήττας και του φόβου. Η ομαδική αυτή συνθήκη του θρήνου είναι μια ριζοσπαστική αντιμετώπιση του ίδιου του φαινομένου της απώλειας. Όπως ισχυρίζεται η παράσταση, καταλαμβάνοντας τον χώρο της απώλειας κατακτούμε την τέχνη της παρηγορίας, και σε συλλογικό επίπεδο αναγνωρίζουμε τη σοφία της από κοινού ανάκαμψης και αλλαγής. Αντλώντας εξίσου τα υλικά του από νεότερους ιστορικούς και λογοτέχνες (Edouard Said, Δημήτρης Δημητριάδης, Edouard Glissant, Κωστής Καρπόζηλος κ.ά), το έργο Πολήττες εμφανίζεται με έναν τίτλο- λογοπαίγνιο προκειμένου να επισημάνει τις κοσμογονικές αλλαγές της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, την καταστρατήγηση της έννοιας και των δικαιωμάτων του πολίτη κάτω από την προσφυγική κρίση και τις συντηρητικές πολιτικές που καταπιέζουν κάθε είδους μειονότητες.

Η νέα δουλειά της ομάδας Αερίτες, κρατώντας τον μίτο μιας στοιχειώδους ‘διερεύνησης’ μέσα στον αστικό λαβύρινθο, επισκέπτεται μια ακόμη φορά το αστικό περιβάλλον (μετά το era povera), αλλά αυτή τη φορά, η προσέγγιση του θέματος, εστιάζει περισσότερο στην έννοια του φαντασιακού. Με το έργο Cementary, στρέφουμε το ενδιαφέρον μας στην έννοια της κατοίκησης της πόλης.

Πώς είναι να είσαι άστεγος ή να ζεις στους δρόμους; Ποιά είναι η έννοια των “κενών σημείων” μιας πόλης; Πώς αυτά τα σημεία επαναχρησιμοποιούνται ή ανακυκλώνονται; Ποιό σώμα μπορεί να ζήσει μέσα τους; Και τί χορός μπορεί να γεννηθεί εκεί;

Ζούμε σε μια περίοδο, όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν καν να φανταστούν το μέλλον τους ή αν το φαντάζονται συμβαίνει μόνο στην κατεύθυνση της καταστροφής. Ζούμε την “χωρίς μέλλον” εποχή (no future era).

Στην παράσταση αυτή, πρωταγωνιστές είναι χορευτές άνω των 65 ετών. Η χορευτική ομάδα 65+ της Στέγης αποτελείται από άτομα που συμμετείχαν στους κύκλους σεμιναρίων κίνησης για άτομα 65+ της περασμένης χρονιάς. Η νεοσύστατη ομάδα παρουσιάζει την πρώτη της χορευτική παράσταση στη Στέγη, αποδεικνύοντας ότι η δημιουργικότητα και η αγάπη για ζωή δεν έχουν ηλικία. Αφού ολοκλήρωσαν την εκπαιδευτική διαδικα- σία με την ομάδα χορού Αερίτες, οι «νέοι» χορευτές 65+ ακολούθησαν κανονικά τις νόρμες μιας ομάδας χορού και μπήκαν σε εντατικό πρόγραμμα προβών για να παρουσιάσουν μια παράσταση- εμπειρία.

Πώς αξιοποιούνται μέσα από το χορό οι κινητικές αδυναμίες που προκαλεί η φθορά του χρόνου; Πώς η ιστορία κάθε σώματος γράφεται στο δέρμα αλλά και στη σκηνή;

Η νέα δουλειά της ομάδας Αερίτες ξεκινάει από εκεί που σταμάτησε η d.όπα! και το Era poVera, κρατώντας τον μίτο μιας στοιχειώδους ‘διερεύνησης’ μέσα στον αστικό λαβύρινθο. Το σώμα και οι μνήμες της πόλης, οι κατοικήσεις και τα φαντάσματά της, αποτελούσαν το πρωτογενές υλικό της ομάδας. Αυτή τη φορά, τα στοιχεία αυτά, επαναξιολογούνται, προκειμένου η έννοια του δρόμου και της αναζήτησης να συμπεριλάβει τον ξένο, τον μετανάστη, τον άνθρωπο που ταξιδεύει αναγκαστικά ή μη.

Μιλάμε δηλαδή για τον δρόμο τον οποίο επιλέγουν και στον οποίο χτίζουν και μπερδεύονται οι πολιτισμοί, δια μέσου των φορέων τους, δηλαδή των ανθρώπων. Από την εποχή των Σουρεαλιστών ειδικότερα αλλά και στην παγκόσμια τέχνη από τον 20ο αιώνα και εξής (λογοτεχνία, σινεμά, κόμικς, ζωγραφική, μουσική, αρχιτεκτονική) στις αφηγήσεις όλων των flaneur, των περιηγητών και των μεταναστών, οι διαδρομές, οι παραβάσεις, οι λοξοδρομήσεις, οι εγγραφές και τα συμβάντα που σημειώνονται πάνω στο σώμα της πόλης , είναι το πιο ζωτικό υλικό της τέχνης. Σήμερα, καθώς οι ιστορικές πόλεις αλλάζουν δραστικά (gentrification, γκετοποιήσεις, θύλακες επαναχρήσεων) νέες αναγνώσεις και νέες πρακτικές αναπτύσσονται στο ευρύτερο πεδίο παραγωγής πολιτισμού. Νέα κοινωνικά φαινόμενα ζητούν ανάγνωση και δρόμους να διαβούν.

Το νέο έργο της ομάδας Αερίτες ερευνά τους δρόμους και τους τρόπους της αστικής συνθήκης όπως παρουσιάζεται τώρα και στην μεταβολή της σε κάτι άλλο. Η πόλη, το σώμα, οι κατοικήσεις και τα φαντάσματά τους, τα αναπάντεχα και τα διαρκή, οι καινοφανείς τακτικές του αστικού βιώματος, τα τραγικά και τα κωμικά του, γίνονται το πρωτογενές υλικό της ομάδας. Αν είναι αλήθεια, ότι αυτό που χαρακτηρίζει πόλεις σαν την Αθήνα, στον 21ο αιώνα, είναι η μη-πληρότητα, το ατελεύτητο, και οι χιλιάδες παρεμβάσεις, κυρίως από κάτω προς τα επάνω, με τις οποίες πορεύονται, εξασφαλίζοντας έτσι την μακροβιότητά τους, τότε το έργο των Αεριτών δεν φιλοδοξεί παρά να συλλάβει αυτό το ασαφές ακόμη πνεύμα, τον άλλο και αταξινόμητο ακόμη ρυθμό του.

Η ομάδα σύγχρονου χορού Αερίτες δημιούργησε την παράσταση The manifest of the Other, ύστερα από πρόταση συνεργασίας που δέχτηκε από τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Όπερας των Σκοπίων. Πρόκειται για μια συμπαραγωγή της όπερας του Bordeaux (Γαλλία), της όπερας του Porto (Πορτογαλία), της όπερας της Sofia (Βουλγαρία), της όπερας των Σκοπίων (Μακεδονία), της ομάδας Compania EgriBianco Danza (Τορίνο, Ιταλία) και της ομάδας σύγχρονου χορού Αερίτες (Αθήνα, Ελλάδα). Το έργο παρουσιάστηκε στο διεθνές φεστιβάλ της Οχρίδας, στις 14 Ιουλίου 2010. Εμπνευσμένοι από την ιδέα της ενότητας, διακηρύσσουμε το δικό μας χορογραφικό μανιφέστο χρησιμοποιώντας συμβολικά ιδέες και φράσεις διαφόρων ποιητών, καλλιτεχνών. Έτσι, το δικό μας μανιφέστο δομείται από εικόνες του Eluard , του Βάρναλη, του Lennon, του Einstein, του Χαλαζωνίτη. Μια αποσπασματική σύνθεση ιδεολογικών τόπων, μια αφήγηση χορευτικών συνειρμών, ένας παροξυσμός υποσυνειδήτου και μια συνθετική θριαμβολογία του σώματος. Γιατί μέσα στην ουτοπία της ιδέας, εμείς υποθέτουμε ότι «όπως παλιά πολύ απλά θα φάμε τα λουλούδια».

Aerites Dance Company presents its production d.opa, which holds our Greek ‘national dancing’ identity as its central theme. As we deal with contemporary dance, we want to run back to our dance traditions, so as to enrich our kinetic vocabulary and search why street dance may remind us of the Cretan pentozalis and what that means for us.

Does our kinetic language obey to a genetic code influenced by our history? Is there a dance DNA? And if so, where and in which ways is it translated? Besides, the performance aims to examine what is left from the past, what is mixed with the present reality, how the complex Greek-European identity is created, how is our daily life outlined, how all these functions as vivid memory carriers, and finally, can all this be physically danced?

Τι γίνεται όταν οι άνθρωποι που αγαπάς όσο τίποτα στον κόσμο γίνονται ιστορία; Πότε μπορούμε να μιλάμε πραγματικά για μια απώλεια; Όταν κάποιος είναι νεκρός στο σώμα ή όταν πεθαίνει για σένα; Γιατί δε μπορώ να κηδέψω τον (ελεύθερό μου) χρόνο, τα νιάτα, την ομορφιά; Γιατί δεν υπάρχουν τάφοι για την ελευθερία μου; Χώμα για την εμπιστοσύνη, λουλούδια για την ταυτότητά μου, καφές (σκέτος, ελληνικός) για την πίστη μου, σε σένα, σε μας ή ακόμη και σε Αυτόν;πώς τον λένε;) Λίγα μέτρα πιο κει από την δική σου (νεκρο)πόλη… υπάρχει μόνο μια ταμπέλα:

Προσοχή παράπλευρες απώλειες!

Το θέμα της παράστασης είναι η (νευρική) ανορεξία, η (ψυχογενής) βουλιμία και κυριότερα οι σύγχρονες επιθυμίες του δυτικού κόσμου για ομορφιά, ολοκλήρωση, και κοινωνική ένταξη. Το έργο επικεντρώνεται στο γυναικείο σώμα θέλοντας να αναφερθεί στις αδυναμίες και τις ατέλειές του, τη φθαρτότητά του, την πραγματικότητα που το περιβάλλει, την μοναξιά, το εύθραυστό του. Το σώμα που υποκύπτει και αντιστέκεται ταυτόχρονα, θέτει πολλαπλά ερωτήματα: Έχω σώμα ή είμαι σώμα; Ποιός είναι ο πιο υγιής τρόπος για να αρρωστήσεις σήμερα; Πώς οι επιθυμίες μας γίνονται παθολογίες; Με ποιούς τρόπους αναζητούμε την ομορφιά;