Από τις σύγχρονες θεωρητικές, ανθρωπολογικές, πολιτικές και κοινωνικές προσεγγίσεις σε σχέση με την αντιμετώπιση των γυναικών στις μέρες μας έως την εποχή των πρώτων φεμινιστικών κινημάτων και τις διεκδικήσεις μέσα στους αιώνες, (Silvia Federici, bell hooks, Adrienne Maree Brown, Saidiya Hatman, Ursula Le Guin κ.α) οι διαδρομές, οι παραβάσεις, οι λοξοδρομήσεις, οι εγγραφές και τα συμβάντα που σημειώνονται πάνω στο σώμα και το μυαλό των γυναικών, είναι ένα από τα πιο επώδυνα αλλά και ζωογόνα υλικά της ζωής και της τέχνης. Νέα ή και «ύποπτα» εμμονικά επαναλαμβανόμενα κοινωνικά φαινόμενα ζητούν ανάγνωση και δρόμους να διαβούν, φωνές να αποσιωπηθούν, αγωνίες να υστερικοποιηθούν, ταραχές να σιγαστούν.

Στο Hystory, οι πλάνητες είναι αυτές που δεν σταματούν. Που η ανάγκη τις μετακινεί. Αυτές που ενώ έμειναν πίσω και δεν ακολούθησαν το ταξίδι, δεν πλανήθηκαν. Αυτές που δεν χρειάζεται να αναπαραστήσουν το φύλο, αυτές που αποθηκεύουν σε τράπεζες του χρόνου, που σκάβουν σε κήπους και ασφάλτους όλα όσα μπορούν να διαφυλάξουν: πληροφορίες (data), σπόρους, κόπους, θρύλους, ψαλμούς, όνειρα. 

Το έργο, είναι η δική μας περιπλάνηση σε τόπους πραγματικούς και ονειρικούς, σε όλες τις ταυτότητες που αποδόθηκαν ή και αποδέχτηκαν οι γυναίκες, στην αποτυχία ή την επιτυχία της χειραγώγησης, σε ό,τι έχει λείψει σε αυτές, σε εμάς, ότι μένει να ειπωθεί και να πάει παραδίπλα. 

Μέσα στα κοινωνικά, σημειωτικά, σεξουαλικά και κλινικά πλαίσια που ήταν υποχρεωμένες να κατοικούν, οι γυναίκες έμαθαν τόσους τρόπους να περιπλανιούνται σε μικρούς και  περιορισμένους χώρους, έμαθαν τόσα διαφορετικά στυλ εσωτερικής μετανάστευσης, τόσες αδιόρατες στρατηγικές αγώνα και δύναμης.
Και έμαθαν πώς να κρύβονται σε κοινή θέα· πώς να παρατηρούν ενώ τις παρατηρούν. Ίσως η λεγόμενη υστερία να ήταν απλώς ένα από αυτά τα όπλα· ένας από αυτούς τους τρόπους μετανάστευσης
Μαζί με τον χορό. Και με την αφήγηση. Όλα τους τρόποι περιπλάνησης.

/ Υλικό προς λήψη